De laatste weken waren allesbehalve makkelijk. Ik zit op dit moment nog steeds opgenomen op de Intensive Care Unit van de psychiatrie. Maar er is een weg naar huis gepland. Ik werk hard om de betere kant op te gaan en samen met mijn behandelaren proberen we de stabiliteit terug te vinden. Wat langzaamaan lukt. En langzaamaan lukt het ook steeds beter om weer van die kleine genietmomentjes te genieten.
Als ik ’s ochtends mijn ontbijt op heb is het tijd om Bounty uit te laten. Hij verblijft bij mij op de afdeling en ik mag hem eindelijk zelfstandig uitlaten. De ochtendwandeling is denk ik wel de fijnste van allemaal. Er is dan zoveel moois te spotten. Eekhoorntjes die vlak voor je langs sprinten, de boom in. En je vanaf bovenin de boom nieuwschierig aan turen.
Een aantal scholeksters die een hoop lawaai hebben tijdens het badderen. Met het beeld van hunzelf prachtig weerspiegelend in het water. Oh wat had ik gewild dat ik mijn camera hier had.
Het doet me goed om wat tijd voor mezelf te hebben. Tot mezelf te komen. Weer te kunnen leren genieten van tijd met mezelf. Zonder social media maar met bijvoorbeeld een goed boek. Lekker in het zonnetje op de patio helemaal opgaan in het boek wat ik lees, wat wil je nog meer. Ja, het zonnetje wordt wel gewaardeerd hoor.
En dan ’s avonds lekker met Bounty in bed kruipen. In het net te krappe bed voor ons tweeën maar ondanks alles toch nog even standaard even knuffelen, net als thuis. We maken het wel passend samen.
Ik denk dat als je leert stil staan, de kleine momenten weer leert waarderen, er weer een stukje in jezelf heelt. Een stukje wat ik kwijt was. Een stukje wat ik heb gemist. En waarvan ik ontzettend dankbaar ben, dan ik het met momenten weer mag ervaren. Dat kleine geluksgevoel wanneer Bounty en de Alpaca’s elkaar beide vreemd aan staan te kijken omdat ze beide niet zo goed weten wat ze nou van elkaar moeten vinden. Oh, voor de nieuwe lezers. Bounty; dat is mijn (hulp)hond. Mijn maatje die deze reis samen met mij maakt.
Liefs
Ilona
Geef een reactie